Het werk van Renske begint bij voorwerpen, bouwmaterialen of stukken afval die ze tegenkomt waarvan de scheuren, splinters of oneffenheden haar herinneren aan gevoelens van ontspanning, overprikkeling, verwarring of trots. Het is vervolgens zoeken naar de manier om dit vorm te geven. Dit doet ze door het voorwerp te combineren met voornamelijk kleivormen, maar soms ook textiel, tekeningen of foto’s. Het wordt één geheel doordat bijvoorbeeld patronen herhaald worden of lijnen, plooien en rimpels van één in het ander overlopen. Zo wordt een boodschappennetje een uitgezakte buik of een stuk hout een zwaar hoofd. Het zijn werken van een bescheiden formaat die vrij in de ruimte staan of aan de muur kunnen hangen. In meer of mindere mate abstract, maar altijd met een bepaalde menselijkheid.